Limassol Today - Diagwnismos Ltbanner
Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου, 2022

Εγγραφή στο Newsletter

Limassol Today - Asset 10
ΑΡΧΙΚΗΣΤΗΛΕΣΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΑΗ ανεργία της πανδημίας

Η ανεργία της πανδημίας

Έχουμε αύξηση της ανεργίας κατά την πανδημία; Όποιος το αρνηθεί θα είναι τουλάχιστον φαιδρός. Όχι μόνο έχουμε ήδη άνεργους, αλλά και πολλούς που οδηγήθηκαν στην επισφαλή εργασία. Σε εκείνην που κάνουν ό,τι να ‘ναι, απλά για να ζήσουν τόσο όσο. Χωρίς καμία εργασιακή ασφάλεια, προοπτική, και πολλές φορές μακριά από τα προσόντα τους.

Δύο είναι οι κοινωνικές ομάδες που πλήγηκαν περισσότερο από τα μέτρα αναχαίτησης της πανδημίας τα οποία έκλεισαν ή έβαλαν στην παύση πολλές επιχειρήσεις. Ακριβώς στα διπλάσια επίπεδα (σε σχέση με τα επίπεδα πριν τον κορωνοϊό) σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές έρευνες εξελίσσεται η νεανική ανεργία.

Και ενώ ήδη μιλούσαμε για μια γενιά που δούλευε στη βάση ενός μη ανταποκρινόμενου στις ανάγκες του κόστους της κυπριακής ζωής κατώτατου μισθού, ενώ ήδη μιλούσαμε για τη γενιά η οποία δουλεύει σε υπερβάρδιες καλούμενη να ανταποκριθεί σε καθεστώτα υποστελέχωσης, ενώ ήδη μιλούσαμε για τη γενιά που δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί/δανειοδοτηθεί για να αναπτύξει επιχειρηματικότητα, αυτή η χρονική στιγμή και οι συνθήκες που δημιούργησε ο κορωνοϊός, ήρθαν να την πατήσουν στο λαιμό.

Η δεύτερη κοινωνική ομάδα η οποία έχει πληγεί, είναι αυτή των γυναικών. Μια ομάδα που ήδη καλείτο να πληρώνεται το ίδιο ή λιγότερο ενώ αποδείκνειε εαυτό εις διπλούν σε σχέση με τους άντρες (και εν τέλει να ανελίσσεται δυσανάλογα με όρους κολλώδους πατώματος). Είναι η ομάδα που ήδη εξαναγκαζόταν σε ημι-απασχόληση, ή μειωμένα ωράρια (χωρίς να της αφήνεται περιθώριο για διεκδίκηση ψηλών θέσεων) λόγω των πολλαπλών ρόλων που της ανέθετε -με όρους αποκλειστικής ευθύνης- η κοινωνική κατανομή (καριέρα – νοικοκυριό – παιδιά). Τις γυναίκες, η πανδημία ήρθε και τις έφερε σε μία ακόμα πιο δυσμενή -και αδιέξοδη στα επαγγελματικά- θέση.

Τα κλειστά σχολεία, τα κλειστά απογευματινά κέντρα φύλαξης/φροντιστηρίων, εξανάγκασαν και εξόρισαν τη γυναίκα στο σπίτι για να αναλάβει τη φύλαξη παιδιών. Ουσιάστικα την αφαίρεσαν -ως περιττή- από το επαγγελματικό της περιβάλλον. Ακόμα και όσες ανέλαβαν τηλεργασία, πρέπει να “φορεθούν τα παπούτσια τους” και να απαντήσουμε: ποιος/α μπορεί να εργάζεται από το σπίτι με ανήλικα υπό την επίβλεψη του/της;

Αν προσθέσεις στην εξίσωση, ότι οι γυναίκες μονογονιοί έχουν συνήθως την γονική μέριμνα των παιδιών, αυτό επιδεινώνει επιπλέον την εξόδιο ακολουθία τους από την αγορά εργασίας. Δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει το πρόσφατο περιστατικό της γυναίκας μονογονιού η οποία εξαναγκάστηκε να αφήσει τα παιδιά στο σπίτι για να πάει να δουλέψει, με τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας και τα ΜΜΕ να επεμβαίνουν καταλυτικά εναντίον της (την ίδια ώρα που οι ίδιες οι ΥΚΕ την εξανάγκαζαν σε full-time εργασία υπό την απειλή να μην χάσει κάποια επιδοματικά δικαιώματα, με θεσμικά τελεσίγραφα να της λένε «να κόψει τον λαιμό της» για το που θα αφήσει τα παιδιά).

Η πανδημία έφερε σε ακόμα πιο δύσκολη θέση τις γυναικείες επαγγελματικές δυσμένειες, με την εμφαντικό ηδίγλωσσο “συμφιλίωση εργασίας και οικογενειακής ζωής” να ακούγεται σαν παραμύθι Χαλιμάς.

Πρέπει στη συνέχεια να είμαστε πολύ έτοιμοι να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματική έκταση του προβλήματος της ανεργίας που θα ακολουθήσει. Πρόβλημα το οποίο ακόμα να πάρει τις διαστάσεις στο ζενίθ του. Όσο υπάρχει μια τυπική προστασία για μη απολύσεις από εργοδότες βάσει των δικλείδων ασφαλείας που έθεσε το Υπουργείο Εργασίας κατά τη διάρκεια των μέτρων αναχαίτησης της πανδημίας, υπάρχει και ένας προσωρινός υποτυπώδης περιορισμός της επισφάλειας εργασίας.

Δυστυχώς φαίνεται πως οι μαζικές απολύσεις (ειδικά αναφερόμενοι στον ιδιωτικό τομέα) με άλλοθι την κρίση και τη ζημιά που προκλήθηκε, θα αρχίσουν ένα ανεπανόρθωτο σερί σύντομα και αμέσως μετά την άρση των μέτρων προστασίας εργαζομένων.  Ό,τι έχουν κατακτήσει οι εργατικοί αγώνες του παρελθόντος θα καταρρεύσει στο όνομα της πανδημίας.

Επιπρόσθετα, πρέπει να ληφθεί υπόψη, ότι διαφαίνεται πως μεγάλο κομμάτι ανθρώπων/ νέων παιδιών, ενδεχομένως να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν σπουδές, εκπαίδευση, προγράμματα κατάρτισης, δημιουργώντας ένα δυσοίωνο ντόμινο για το δικό τους επαγγελματικό μέλλον, όπως και το συλλογικό κοινωνικό-αναπτυξιακό μας μέλλον.

Εάν βέβαια είχαμε νωρίτερα επενδύσει στην παιδεία των ανθρώπων πάνω στις νέες τεχνολογίες, την εκπαίδευση του εργατικού προσωπικού στην σύγχρονη τεχνολογία, στην εγκατάσταση σύγχρονων και ψηφιακών προγραμμάτων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, όπως και στις υπηρεσίες υγείας αλλά και τα σχολεία, εάν είχαμε επενδύσει σε δομές φύλαξης παιδιών για εργαζόμενους γονείς, σήμερα η πραγματικότητα θα ήταν εντελώς διαφορετική. Δεν θα υπήρχαν κωλύματα στην τηλεργασία, την τηλεκπαίδευση, τη ψηφιακή εξυπηρέτηση.

Δυστυχώς φάνηκε ο κοντόφθαλμος -τόσα χρόνια- προγραμματισμός μας, ενώ η εποχή απαιτούσε πολύ περισσότερα από τα επιτεύξιμα μας.

Το πιο θλιβερό φαίνεται να είναι πως ούτε ακόμα και τώρα μάθαμε από τα λάθη μας, κάτι που αποκάλυψε ο προγραμματισμός από τη ψήφιση των προϋπολογισμών. ‘Οπου κανένα αναπτυξιακό κονδύλι δεν περιλάμβαναν οι προϋπολογισμοί του κράτους, κανένα κονδύλι για έμφυλες πολιτικές στους επαγγελματικούς χώρους, κανένα για πραγματική επένδυση σε νέα επιχειρηματικότητα, κανένα για εκσυγχρονισμό.

Το κοινωνικό χάσμα θα αμβλυνθεί εάν (έστω και την ύστατη) δεν επανατοποθετηθούμε σε όρους πραγματικής στήριξης και στη δημιουργία δομών, όπως επιτάσσει η εποχή.

Μην το χάσεις

Journal

Δείτε επίσης