Limassol Today - Diagwnismos Ltbanner
Τρίτη, 4 Οκτωβρίου, 2022

Εγγραφή στο Newsletter

Limassol Today - Asset 10
ΑΡΧΙΚΗΣΤΗΛΕΣΜΟΝΟΛΟΓΟΣΔεν εννόησα ποτέ τον πόλεμο κι ας τον διδάσκω χρόνια

Δεν εννόησα ποτέ τον πόλεμο κι ας τον διδάσκω χρόνια

Δεν εννόησα ποτέ τον πόλεμο. Χρόνια τον διδάσκω. Εκ γενετής προσπαθώ να καταλάβω.

Γράφει η Μαρίνα Αρμεύτη

Το φως που είδα γεννημένη το 1974 σύντομα έγινε σκοτάδι. Μαυροφορεμένες γυναίκες με νανούριζαν με βουρκωμένα μάτια. Στο σχολείο έπαιρνα συσσίτιο κουλούρι με λαβας κιρί. Και μου δώσανε μια μπλε φούστα για τις επίσημες τελετές από την πρόνοια του σχολείου. Καμάρι το είχα. Πήρα τον οίκτο για αγάπη κι έψαχνα ολοένα αιτίες να λυπάμαι κι εγώ τον εαυτό μου. Έτσι νόμιζα πως έπρεπε να κάνω. Ύστερα βάλθηκα να ξεμάθω να λυπάμαι τον εαυτό μου.

Διδάσκω ιστορία εικοσιπέντε χρόνια τώρα. Μάχες, ήρωες, πατρίδες, θεοί, ιδανικά, θάνατος, αθανασία, αιτίες, αφορμές, συνέπειες, συμφωνίες, συνέδρια. Κι ύστερα πάλι από την αρχή. Και τελειωμό δεν έχει του ανθρώπου το άχτι. Αιτίες, αφορμές, συνέπειες, συμφωνίες, συνέδρια. Και τελειωμό δεν έχει του ανθρώπου η αλαζονία.

Κι ύστερα, θυμάμαι, περνούσαμε μωρά και βλέπαμε σειρές, σειρές τα αστίσκηνα. Σαν άσπρα καραβάκια μέσα στον κάμπο. Και περνούσαν τα χρόνια. Και τα αντίσκηνα έγιναν λυόμενες παράγκες με μικρούς κηπάκους στην περίμετρο. Κι ύστερα οι παράγκες έγιναν μικρά σπιτάκια με τούβλο και κεραμίδι. Μεγάλωναν τα δέντρα και τα σκέπαζαν. Οι κάμποι γίναν γειτονιές, συνοικισμοί λέγονταν. Ο χωματόδρομος έγινε δρόμος και τα προσφυγόπουλα της γενιάς μου έγιναν οι πενηντάρηδες που πρόκοψαν ή που απέτυχαν, που κουβάλησαν όπως – όπως τις μνήμες τους, τους αγώνες των γονιών τους για επιβίωση και τα βουρκωμένα μάτια των μανάδων τους.

Δεν εννόησα ποτέ τον πόλεμο. Τώρα βλέπω στην παλάμη μου αμούστακα αγόρια να παίρνουν τη μάνα τους από το κινητό του «εχθρού» και να παρακαλούν να σταματήσει ο πόλεμος. Και βλέπω τον «εχθρό» να ακούει τη μάνα που κλαίει στην ίδια γλώσσα μαζί του και βουρκώνει ο «εχθρός» και βουρκώνει και το αμούστακο αγόρι. Και σκέφτομαι πως οι νέοι άνθρωποι δεν θέλουν να πολεμήσουν. Και σκέφτομαι πως όσο πάμε μοιάζουν ολοένα όλοι πόλεμοι εμφύλιοι γιατί όλοι ανήκουμε στην ίδια φυλή, την ανθρώπινη. Τα υπόλοιπα είναι κατασκευάσματα όσων θέλουν να διαχωρίζουν, να μαντρίζουν, να ελέγχουν.

Τη γλώσσα του πολέμου εγώ δεν την καταλαβαίνω. Το «όλα για την πατρίδα» δεν μου λέει τίποτε γιατί πατρίδες έχουν και οι άλλοι. Εγώ καταλαβαίνω μόνο τη γλώσσα της ειρήνης. Εκεί που λες «αδιέξοδο» μα ακόμα συνεχίζεις και συνεχίζεις να μιλάς γιατί δεν καταδέχεσαι να ζητήσεις από καμιά μάνα να σου δώσει το παιδί της να το κάνεις αριθμό σε ένα σεντούκι.

Μην το χάσεις

Journal

Δείτε επίσης